นิทานก่อนนอน · ไพลินกับทับทิม

มุมใหม่ของนิทานก่อนนอน

ฉากที่ 1

อย่าปลุกเจ้าถั่ว

ไพลินกับทับทิมมองเจ้าถั่วนอนขดบนดอกไม้สีเหลืองที่มุมเสื่อ

พอเสียงช้อนในครัวเงียบลง ทับทิมก็เดินมาหาไพลินที่ห้องนั่งเล่น คืนนี้ยายจะเล่านิทานที่ทับทิมขอฟังมาสามคืนแล้ว เป็นเรื่องของกระต่ายที่หูข้างหนึ่งตั้ง อีกข้างหนึ่งพับ

“หนูขอนั่งตรงดอกไม้สีเหลืองนะพี่ไพลิน” ทับทิมบอก เสื่อผืนโปรดของสองพี่น้องมีดอกไม้สีเหลืองอยู่ตรงมุม เวลาฟังนิทาน ทับทิมชอบเอานิ้วลากตามกลีบทีละกลีบ ส่วนไพลินชอบนั่งข้างยาย จะได้เห็นหน้ายายชัด ๆ ตอนทำเสียงกระต่าย

แต่คืนนี้มีใครมาถึงก่อนแล้ว เจ้าถั่ว แมวตัวกลมของบ้าน นอนขดอยู่บนดอกไม้สีเหลืองพอดี เจ้าถั่วซุกจมูกไว้ใต้หางจนเห็นแค่ปลายหู

ไพลินยื่นมือไปทางขอบเสื่อแล้วหยุด ทับทิมย่อตัวลงมองเจ้าถั่วแล้วกระซิบว่า “ถั่วจ๋า หนูว่าจะนั่งตรงนั้นพอดีเลย”

เจ้าถั่วหายใจฟู่เบา ๆ ทับทิมชี้ให้พี่ดูอุ้งเท้าที่กอดหางอยู่ “ถ้าเราปลุก ถั่วต้องลุกทั้งที่ยังง่วงแน่เลย” ไพลินดึงมือกลับมาวางบนตัก

ฉากที่ 2

มุมใหม่ข้างตู้หนังสือ

สองพี่น้องนั่งบนเบาะเขียวและเบาะเหลืองใกล้ยายข้างตู้หนังสือ

ไพลินมองไปรอบห้อง ถ้านั่งเก้าอี้ที่โต๊ะกินข้าว เท้าทับทิมก็ยังไม่ถึงพื้น ตรงโซฟาก็มีที่พอ แต่เบาะยวบจนทับทิมชอบไหลไปติดแขนไพลินทุกที

“ตรงข้างตู้หนังสือล่ะ” ทับทิมชี้ไปที่พื้นว่างข้างเก้าอี้ตัวเตี้ยของยาย “เราเอาเบาะมาวางได้ หนูอยากนั่งใกล้ยายเหมือนเดิม”

ไพลินหยิบเบาะสีเขียวจากโซฟามาวางข้างเก้าอี้ ทับทิมเลือกเบาะสีเหลืองใบเล็ก พอลองนั่ง หัวเข่าของทั้งคู่ก็ชนกัน

“ขยับของหนูไปอีกนิดดีกว่า” ทับทิมบอก แล้วเลื่อนเบาะให้ทั้งคู่นั่งหันหน้าเข้าหายายได้ พอเหยียดขาออกไป ปลายเท้าของเธอก็ไม่ชนอะไรแล้ว

ยายเดินเข้ามาพร้อมหนังสือนิทาน เสื่อยังอยู่ที่เดิม แต่หลานทั้งสองย้ายไปนั่งข้างตู้หนังสือ ทับทิมชี้ไปที่เจ้าถั่ว ยายพยักหน้าแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเตี้ย

“ตรงนี้ยายเห็นหน้าทั้งสองคนเลย” ยายบอก “พร้อมฟังหรือยังจ๊ะ”

ฉากที่ 3

หูกระต่ายของยาย

ยายทำมือเป็นหูกระต่าย เด็กทั้งคู่หัวเราะ ส่วนเจ้าถั่วยังหลับอยู่

ทับทิมยกมือขึ้นแตะหูข้างหนึ่ง “พร้อมแล้วค่ะ แต่ยายอย่าลืมหูพับนะ”

ยายเปิดหนังสือแล้วทำมือเป็นหูกระต่าย ข้างหนึ่งตั้ง อีกข้างพับลง ทับทิมหัวเราะจนเอนมาพิงไหล่ไพลิน พอถึงตอนที่กระต่ายเอียงหัวฟังเสียงใบไม้ เด็กทั้งสองก็เอียงหัวตามพร้อมกันโดยไม่ได้นัด ยายเห็นเข้าก็หยุดอ่าน หัวเราะอยู่พักหนึ่ง แล้วค่อยเปิดหน้าต่อไป

พอยายอ่านจบ ทับทิมลูบขอบเบาะสีเหลืองแล้วเจอด้ายที่เย็บเป็นรูปใบไม้เล็ก ๆ เธอลากนิ้วตามขอบใบให้ไพลินดู

“พรุ่งนี้นั่งตรงนี้อีกได้ไหม” ทับทิมถาม

“ได้สิ” ไพลินตอบ “พี่ชอบตรงที่มองเห็นหูกระต่ายของยายได้ทั้งสองข้างเลย”

ยายยื่นมือมาให้หลานจับคนละข้าง แล้วพาเดินไปส่งที่ห้องนอน พอเดินผ่านเสื่อ ทับทิมหันไปมองอีกที เจ้าถั่วยังหลับอยู่ เห็นดอกไม้บนเสื่อโผล่พ้นหางออกมาแค่กลีบเดียว

“ฝันดีนะถั่ว” ทับทิมกระซิบ แล้วเดินจับมือยายต่อไป